Een gammele tram die zwabbert dat je er zeeziek van wordt rijdt langs een koffiebar Amerikaanse stijl met een glimmende SUV voor de deur. De contrasten zijn groot. Verschillende realiteiten lopen naadloos door elkaar heen. Vandaag waren we in het pas geopende Citystars. Een archetype shopping mall, de eerste in Egypte, ook de verveelde pubers ontbraken niet. Weer thuis toen we uit de taxi stapten zagen we een wezel wegschieten in een holletje onder een garagedeur.

Onze bejaarde schoonmaakster maakt schoon sinds haar zesde. Ze ziet eruit alsof ze onmogelijk iets zou kunnen schoonmaken. Haar zoon wilde politieagent worden. Na enkele malen gezakt te zijn voor het toelatingsexamen was hij toch geslaagd. Hij bleek ondertussen twee jaar te oud en werd alsnog geweigerd. Hij werd bewaker van een bowlingbaan. Prachtig uniform. Dolgelukkig. Een meisje vroeg of hij wilde vrijen na sluitingstijd, als het rustig was. De zaak werd ondertussen bestolen. Ontslag. Weg uniform. Hij ging bruiloften filmen. De politiecommissaris zei: als je mijn bruiloft gratis doet, mag je alle bruiloften van het bureau doen. Hij deed zijn best maar toen hij thuis kwam bleek de film onherstelbaar gebroken.

Cola wordt hier veel gedronken. Coca-Cola komt uit Atlanta, uit het broeierige zuiden van Amerika. In een warm klimaat is het verfrissende drankje een welkome vriend. Nu ik herstellende ben van mijn Egyptische bacterie snap ik ook dat cola ooit verkocht werd als medicijn. Voor vertrek tipte de tropenarts dat een blikje cola per dag kon voorkomen dat je ziek werd. We moesten er toen erg om lachen. Sinds ik vandaag dat blikje cola gedronken heb ben ik dus weer helemaal okay … nu Julia nog.

Vanmorgen stopte ons antieke houten Schindler liftje uit 1940, met raampjes van geslepen glas, abrupt tussen twee verdiepingen. Toen ik het liftje voor het eerst zag wist ik dat het er eens van zou komen. Toch krijg je na verloop van tijd meer vertrouwen. Ik drukte op de alarmknop. Doodse stilte. Na enige tijd lukte het om de aandacht te trekken van onze buurman, die gelukkig zijn deur open had staan. Hij haalde Eid, onze bawwèb, een lange pezige man in een grijs-blauwe kaftan. Met magische vingers betaste hij de knoppen van zijn troetelkindje en met een schok vervolgde ons liftje zijn weg naar beneden.

Ik weet niet hoe het komt. Misschien is het de warmte, misschien komt het door alle indrukken. Ik droom van reizen naar verre oorden. Vannacht droomde ik van de Himalaya. Het landschap in mijn droom was duidelijk beinvloed door de film ‘Seven Years in Tibet’ die onlangs op TV was.

We kunnen niet over straat met Victoria zonder dat we besprongen worden door mensen die haar willen vasthouden, aanraken, rare bekken of geluiden tegen haar maken, haar zoenen of zelfs foto’s van haar maken met hun mobiele telefoon.

Op straat worden we vaak begroet met ‘Welcome to Egypt’. Zomaar mensen, dus niet mensen die iets van je willen. Je hebt ook mensen die iets van je willen, maar als je lacht en een grap maakt ben je van ze af. Mensen zijn zeer behulpzaam en onbaatzuchtig. Als de mensen niet zo aardig waren weet ik niet of ik het hier uit zou houden.

Als je het raam twee uur laat openstaan kun je je naam schrijven in het stof op tafel. Het wasrekje rechtonder in beeld is van de kapper beneden die er zijn handdoeken op droogt.

We werden afgehaald door Ayman. Onze Egyptair vlucht was vertraagd. Zijn auto had het begeven dus hij had een taxi geregeld.