Als Kaïro een kleur zou hebben zou het zwart zijn. Het zwart van het roet dat ik elke avond van mijn voeten was. Het roet dat de gebouwen, straten, bruggen, planten en dieren met een grauw laagje bedekt. Het zwart van de gesluierde vrouwen en het zwart van de ogen die me proberen te verleiden. Het zwart van het duister dat over de stad valt en de stad opnieuw tot leven wekt. Het zwart van de baard van onze kruidenier waar Victoria te hard aan trok.

Zes meter onder mijn voeten ligt de stad van Cleopatra en Marcus Antonius. Alexandrië is een romantische stad. Wandelend over de Corniche langs de Middellandse Zee moet ik denken aan L’Etranger van Albert Camus en hoor ik honderd kilometer verderop de kanonnen weer bulderen in El Alamein. s’Nachts zie ik ratten wegschieten tussen het vuilnis op het strand.

Dit is een conciërge van de Townhouse Gallery. Gisteravond heeft hij de hele galerie een fantastische Iftar maaltijd aangeboden bij hem thuis. Zijn vrouw had vast drie dagen in de keuken gestaan, zoveel eten was er. Jammer genoeg werd ik vannacht getroffen door een of andere Egyptische bacterie. Ik ben nog steeds doodziek. Ik ga het hem maar niet vertellen.