Gisteravond werd ik aangesproken door een politieagent. Hij opende zijn hand en ik zag iets dat ik al lang niet meer gezien had: een muntstuk van 1 Euro. Of ik dat niet kon wisselen. Ik gaf hem een biljet van 10 Pond en nam het muntstuk aan. Meteen stond er een tweede agent naast me, ook hij had een Euromunt in zijn hand! Ik had alleen nog voddige 1 Pond biljetten en biljetten van 50 Piaster. Het moet er wonderlijk uitgezien hebben, iemand die omslachtig een stapel bankbiljetten aan het uittellen is voor een agent. Het zegt iets over de economische situatie van Egypte. Iemand zei vandaag tegen me, terwijl hij me met gele 200 Euro biljetten betaalde, hiermee betalen Arabieren uit de oliestaten. Een Egyptenaar moet het doen met 1 Euro.

De lamp in de badkamer is weer stuk. Toen we hier kwamen deed de helft van de lampen het niet, waaronder de badkamerlamp. We douchten bij het licht van een bureaulamp. Dat de lampen vervangen werden was één van onze eerste wapenfeiten. Dat de lamp nu weer stuk is, ervaren we als een aankondiging van ons nadere vertrek. De afgelopen maanden hebben we hier een nieuw leven opgebouwd en veel geïnvesteerd. Het is een raar gevoel dat dit bestaan in de laatste dagen in hoog tempo om ons heen instort. Ook Victoria heeft vandaag afscheid moeten nemen van haar geliefde Bulgaarse babysit. Ze hebben samen een feestje gebouwd. Victoria kreeg een ijsje, maar lustte die niet. We vonden een verkreukte MacDonalds vlag in de hal.

Voordat ik naar Egypte ging had ik een ander beeld van moslims dan nu. Van spanning tussen de Westerse waarden en de islam, de angst voor terreur die het Westen in zijn greep houdt, je merkt er hier weinig van. Amerika of Holland, het is allemaal goed volk. Alleen Israël, dat is toch wat minder. Ik was voor vertrek bang dat ik vervelende opmerkingen naar me hoofd geslingerd zou krijgen, of erger, maar nee. In het midden van een zware storm, het oog van de storm, is het het windstil en de zon schijnt. Misschien is Egypte wel dit oog. Dat wordt schrikken als ik straks thuis de televisie aan zet.

Gisteren gaven we een lezing op de American University. Julia liet Lost & Found flyers zien als introductie over grafisch ontwerp in Nederland. De studenten snapten er niets van. Ze begrepen niet dat grafisch ontwerp ook autonoom kan zijn. Egyptische kunstenaars die aansluiting willen bij de westerse hedendaagse kunst moeten sociaal geëngageerd zijn. Dat is het enige dat westerse curatoren willen zien. Kunst in Egypte is niet vrij. Als het niet de overheid is die je in een keurslijf dwingt, dan is het wel de westerse kunstwereld.

Ik droomde dat ik weer begonnen was met roken. Tien jaar geleden ben ik gestopt. De droom was zeer realistisch. Geschrokken keek ik naar mijn hand met de brandende sigaret, maar het kwam niet in me op dat hem zou kunnen uitdrukken. Onlangs heb ik wat trekken van een ’sheesha’, een waterpijp, genomen. Ik was meteen high van de nicotine. Iedereen rookt waterpijp, als je rookt heb je minder last van de smog. Er is in Egypte een verbod op het fotograferen van electriciteitsmasten. Ze mogen in Israël niet weten waar ze staan, maar daar lezen ze mijn blog toch niet.

Vannacht met de slaaptrein van Kaïro naar Luxor gereisd. Onze fantasie sloeg op hol. We vroegen ons af welke James Bond scène we konden gaan naspelen. Tot we het diner kregen: niks geen James Bond maar een slechte vliegtuighap. Wel een whisky genomen natuurlijk. Herinnerde me dat een huisgenote uit mijn studententijd een reis naar Egypte had gemaakt. Ik vroeg me af of ze ook met de slaaptrein was gegaan. Met een schok realiseerde ik me dat ik haar naam was vergeten. Wel twee uur wakker gelegen. Toen wist ik het weer.

Soms heb ik het gevoel dat ik in ‘Bladerunner’, ‘Mad Max’ of een andere sciencefiction film ben beland. Het is 2060. Door een ramp is de wereld in verval geraakt. Armoede, vervuiling en overbevolking domineren, maar de technologie van 2006 is nog steeds aanwezig. De enkele rijke mensen wonen in high-tech torens tussen de ruïnes van de stad van vroeger. Beneden wordt het eeuwige donker verlicht door het een orgie van daglicht halogeenlampen, knipperde neon, mensenmassa’s en luidsprekers die veel te hard staan. Het regent niet, maar het is wel erg stoffig. Vandaag is het feest begonnen. Ik begrijp er nog niets van. Iedereen loopt buiten op straat maar er gebeurt niets.

Attaba is één van de drukste plekken in Kaïro. Honderdduizend krioelende mensen op een ongeregelde markt. Regelmatig zie je vrouwen in een niqaab op straat. Het gebeurde op de trap naar de metro. Mensenlichamen persen zich door het gat naar beneden. De man naast me stapt op de niqaab van de vrouw voor hem. De vrouw struikelt en haar tassen met inkopen voor het Eid al-Fitr stuiteren naar beneden. Met haar hoofd in haar handen gaat ze op de trap zitten. Andere mensen rapen snel de tassen voor haar op. Ik had erg met haar te doen.

Binnen is het net uit te houden. We worden opgehaald voor een afspraak door een chauffeur met een auto met airconditioning. Heerlijk! Pas om vijf uur s’avond weer naar buiten gegaan voor Iftar. De lucht voelt als een dikke wollen deken als je de deur uitstapt. Ondanks dat ik sandalen aanhad had ik het gevoel dat ik bergschoenen met geitenwollen sokken droeg.

Gisteravond getroffen door de Vloek van de Farao. Voelde me even goed ziek, maar vandaag is het beter. Dit is een uitzicht vanaf het vorig jaar geopende Al-Azhar Park, een groen eilandje in oceaan van rood, geel en grijs.  Op de voorgrond zie je Islamitisch Kaïro. Op één van de daken staat een geit.